18 kwietnia 2017

Mirrors do not lie - reality lies

I like jewellery. I like making jewellery. I like broken things. I like making jewellery out of broken things. I also like mirrors. I did not know if I liked making jewellery out of them, but I wanted to give it a try.
Now I know I don't like it. At least not from broken ones. Glass shards are probably still in some places where I didn't find them, I managed to glue two mirrors to the floor, because the glue poured through cracks (fortunately I knew the trick with nail polish remover being able to dissolve Super Glue BEFORE I got crafty) and probably signed up for a good 98 years of bad luck >D

Lubię biżuterię. Lubię robić biżuterię. Lubię popsute rzeczy. Lubię robić biżuterię z popsutych rzeczy. Lubię też zwierciadełka. Tego, czy lubię robić z nich biżuterię, nie wiedziałam, ale koniecznie chciałam spróbować.
Teraz już wiem, że nie lubię. A przynajmniej nie z zepsutych. Odłamki szkła zapewne nadal są w miejscach, w których ich nie znalazłam, zdołałam przykleić dwa lusterka do podłogi, gdyż klej przeleciał przez spękania (jak dobrze, że znałam trik ze zmywaczem do paznokci rozpuszczającym Super Glue ZANIM się za to zabrałam) i pewnie stanęłam w kolejce po solidne 98 lat pecha >D



It was an old idea, heavily inspired by this necklace by Ashley Gilreath. I don't treasure my ancestors and I wouldn't want to commemorate them, but mirrors - broken ones - and golden hue of the whole thing have their own symbolic value for me. I guess. I've been looking for illegal mirrors for several years, and I've found them at last! I've unstitched them from an Indian choli blouse, of the type belonging to a Banjara tribe (a bit heretic move from me, I know, but a) it didn't fit me, b) it had a lot of details I saw a different use for. Not to mention the colours.). Thanks to this the mirrors were already a bit worn out, which was exactly what I wanted, but they were also very cheaply made, what I discovered while breaking them, as the glass was easily separating from the silver layer... (and that's the story of how I glued it to the floor). The frames were the only thing I had to buy purposely for this project, all the rest was repurposed from old stuff.

To dawny pomysł, inspirowany mocno tą kolią od Ashley Gilreath. Przodków swoich nie cenię i nie chciałabym ich upamiętniać, ale lusterka, do tego popękane, oraz złota kolorystyka całości, mają w moich oczach swój wymiar symboliczny. Jakiś. Na znalezienie nielegalnych zwierciadełek czaiłam się kilka lat, ale w końcu się udało! Odprułam je w końcu od indyjskiej bluzeczki choli, której wzornictwo sugerowało, że pochodzi z plemienia Bandżara (trochę zbrodnia, wiem, ale a) nie pasowała na mnie, b) miała w sobie sporo elementów, które mogłam wykorzystać w inny sposób. Nie wspominając o kolorach.). Dzięki temu były już trochę znoszone, co bardzo mi odpowiadało, ale były też kiepsko wykonane, co wyszło na jaw przy tłuczeniu ich, gdyż szkło z lubością oddzielało się od srebrnej warstwy... (i tak właśnie przykleiłam je do podłogi). Ramki na lusterka były jedyną rzeczą, którą musiałam specjalnie kupić do tego projektu, cała reszta była zdobyczna i odzyskana ze staroci.

11 marca 2017

Polish 80s music: Where Post-Punk Was Mainstream

I find it a bit funny that it is me who shares Polish music, because I used to hate it for years. That's because either the lyrics irritated me (even the intelligent ones - I dislike poetry), or the fact our biggest hits were all rock music, and I've started to enjoy rock really late. Paradoxically, it was oldschool goth which helped me to see value of our old music, as it gave me love to this distinctive bass line and guitar riffs. Later two gothy Polish albums taught me three things: that our widely known and loved rock classics are all perfect post-punk, that with such ice-cold melodies the lyrics can appeal to me - and that we have nothing to be ashamed of when it comes to 80s music. I've heard once Eastern European rock differs a lot from Western - care to give it a try?

Bawi mnie trochę to, że akurat ja udostępniam naszą muzykę, ponieważ przez długie lata nienawidziłam polskiej twórczości. Bo albo teksty mnie drażniły (nawet te inteligentne - nie lubię poezji), albo rockowa stylistyka klasyki, a mi rock zaczął się podobać niebywale późno. Paradoksalnie w odkryciu wartości naszej starej muzyki pomogło mi wsiąkniecie w oldschoolowy gotyk, bo z niego wyciągnęłam zamiłowanie do tego charakterystycznego brzmienia basu i gitary. Potem dwie okołogotyckie polskie płyty uświadomiły mi trzy rzeczy: że nasza rockowa klasyka to perfekcyjny post-punk, że w otoczce tak lodowatych melodii teksty potrafią mi się podobać - i że pod względem utworów z lat 80 nie mamy się czego wstydzić.
Nie będzie w tych wpisach dużo tekstu, a przynajmniej nie po polsku, bo nie widzę sensu w pisaniu o czymś, co wszyscy doskonale znacie, rozumiecie, a być może też lubicie. Przy tworzeniu tej kompilacji podpierałam się trochę się Trójkowym Polskim Topem Wszech Czasów, ale dobierałam wszystko pod kątem interesujących melodii.


Unfortunately, it's impossible to speak about Polish music of the 80s without political background, so allow me to write a little about it. Modern history is way outside my interests, though, so it will be quick.
After the World War II Poland became a part of the Eastern Bloc, which meant all ties to the world outside the Iron Curtain were cut. Communism was a fine mess on its own, but it seems like during the 80s everything was especially strained and waiting to erupt. An introduction of a martial law and military dictatorship with curfew hours for 1,5 year. An increasing number of strikes and their brutal pacification. Food rationing and economical crisis. A first rock festival, where punk rock have emerged, which the government tried to control at all costs, but couldn't.
Because of all of this a bigger part of Polish rock music of this decade is very involved politically. The government, however, had a means to halt it: the censorship of information and art before anything was published. Those, who wouldn't conform, couldn't publish their albums and played their anti-establishment songs only on gigs. Other artists wrote highly metaphorised lyrics. But, basically, yes - if it's not about love, then it's about politics. Sometimes it's both about love and politics in the same words. And everything is post-punk. And everyone knows these songs. They often can be heard on the radio to this day. I've done this compilation with a slight help of Polish Best Of All Times playlist by our most worthwhile radio station, but my main criterion was an interesting melody.



Republika - Biała flaga (White flag)

Republika is our legendary band. The song above is their best known, a true cult classic from the top three of the aforementioned playlist. If you were to listen to only one song from this entry or from the whole series I've planned - please let it be this one. It has a sick piano solo instead of guitar one and I've always loved the singer's clear articulation of nasal vowels - nobody in Poland speaks like this, it's linguistic hypercorrection, but I find it lovely as it emphasizes the weird sounds our language has.
Lyrics: It's about losing friends from the days of youth, friends who shared rebellious views with the singer - and then seeing them once again after many years, only to discover they 'with white flags' have surrendered to the system. But it's very metaphorical. The singer was in opinion of many (including me) a best lyricist we ever had. Polish music lost a lot with his untimely death...




Maanam - Boskie Buenos (Divine Buenos)

It is said a first performance of this song on festival stage started the rock revolution in Poland. Big deal, you know? Maanam was a debuting band back then and quickly became a superstar with lots of well known hits. I love the singer's killer Siouxsie-like voice, it's definitely one of my favourite local bands, although I prefer their later, less punky and more atmospheric, style (which I'll share during the series, worry not).
Lyrics: Mainly silly, it's a fictional interview given by a pretentious celebrity with equally pretentious Latin-sounding nickname to a nosy and narrow-minded journalist. Singing about champagne and travelling all over Europe and to Buenos Aires in 80s Poland, oh my.



Kult - Polska (Poland)

It takes a bit of audacity to call your band 'Cult' and then write a song which becomes a cult classic and ends up in the top three. Remember what I wrote at the beginning about the censorship banning songs, so they could be played only on gigs? Well, say hello to Kult. No metaphors, just merciless satire, both in 80s and later in the 90s, where the lyrics became especially caustic and vulgar. Because of this I used to be prejudiced towards this band, but this song made me reconsider. Just listen to this dark bassline and insane weeping guitar riff (and a saxophone solo, if you're into it) - and try to tell me Polish post-punk can't compete with Western, I dare you.
Lyrics: I LOVE THEM. They deal with Polish mentality of hypocrisy and mediocrity, and how it's tied to Poland being a nasty place both when it comes to people and the way cities look. 'Have you ever been at our train station at night? It's so dirty and ugly your eyeballs explode.' Funny - I've heard this song for the first time sometime after 2000 and I didn't know it was old. The lyrics were painfully actual, despite the song being at least 13 years old. 17 years later and the only difference is that eyeballs don't explode anymore from looking at the train stations...



Lady Pank - Mniej niż zero (Less than zero)

Like the band's name could suggest - it sounds a bit punkish. Still a great hit, though I was surprised to find it on a way lower position on the playlist than the song below, the more you know, and one of the most popular bands of the 80s. I don't know what sorcery prevented this song from being censored to hell and back, because it's obvious what it's about and many other innocent songs fell victim to bureaucratic paranoia. Also - hypercorrectness and clear articulation, my!
Lyrics: It doesn't matter if you're educated, have the means and will to do something, because there are some who will weigh your value and find you worth less than nothing. And now I ask - is it about the government worth nothing for the people, or the people for the government? Either way, I have no idea how it escaped the censorship, but was a good decision to make.



Aya RL - Skóra (Leather jacket)

One hit wonder, but an important one, considered by many to be a hymn of that generation's youth. I myself dislike it, because the singer's feeble boy voice irritates the hell out of me (while doing research for this entry I've discovered who this singer is and it turned out I know him from a different band from the 90s, where he had a definitely aggressive voice >D). Even the band itself disliked this song. It has nice synthesizers and guitar, though.
Lyrics: Intolerance towards subculture youth. 'Look, baby, 'tis the civilized world' - says a boy in a leather jacket to his girlfriend as passers-by look at them with hate, elbow them and finally spit the girl in her face. The boy snaps and breaks the nose of the attacker - and suddenly it's all his fault, he's the aggresive delinquent, because he dared to look differently. And now the singer is a populist right-wing politician. Talk about changing views.

1 marca 2017

Flapper's winter

Turbans are lovely and make a good cover for the ears when the wind is blowing, and you know my fondness for them, but sometimes they get problematic. Like when I have to leave the house really quick, and the Universe decides that no, it won't let me to wrap it neatly at this moment. Or there is no mirror present. Or it gets too cold to cover head with just a scarf. I needed something that is fast to dress in and warm - and nice to my eyes, which excluded like 97% of existing headwear. Yes, a fixed turban is a good idea and it is in my handmade plans, but as for now imagining a way to sew it with invisible seams and making it sturdy at the same time beats me >D People do it somehow, anyway, so it has to be possible.
But there is another type of winter headwear which I like a lot and it also suits my face shape. It accidentally comes from one of the decades when turbans were all the rage in Western fashion. I'm talking about an 20s style cloche hat. I had one of these for many years, but despite its cute shape I wasn't too enthusiastic about its dull wine colour. It had to be altered.

Turbany są piękne i słodko grzeją w uszka, gdy hula wiatr, i znacie moją miłość do nich, ale czasem są problematyczne. Zwłaszcza gdy potrzebuję wyjść z domu w trybie natychmiastowym, a tu Wszechświat się upiera, że nie, że właśnie teraz nie pozwoli mi go ładnie zawiązać. Albo gdy na podorędziu nie ma lustra. Albo gdy jest - o zgrozo - za zimno na ogrzewanie głowy samym szalikiem. Potrzebowałam czegoś, co da się założyć na głowę szybko, jest ciepłe - a przy tym mi się podoba, co odsiało jakieś 97% istniejących nakryć na czerep. Tak, zszyty na stałe turban to dobra sprawa i istniejąca w moich planach rękodzielniczych, ale na razie fizyka pod tytułem "jak to przyszyć, żeby nie było widać szwów i przy tym się nie rozleciało" mnie przerasta >D Ludzie jednak jakoś to robią, więc musi się dać.
Jest wszakże jeszcze jeden typ nakrycia głowy używany w tworzeniu czapek na zimę, który bardzo mi się podoba i też pasuje mi do kształtu twarzy. Przypadkiem też pochodzi z jednej z tych dekad, kiedy w modzie zachodniej popularne były turbany. To kapelusz w stylu lat 20. Byłam też od lat w posiadaniu takowego, ale mimo uroczego kształtu nie pałałam entuzjazmem do jego zgaszonego bordowego koloru. Poszedł tedy do przeróbki.
black 20s cloche flapper hat czarny kapelusz lata 20 gothic hat kapelusz gotycki dark mori winter hat
Front and left side. Differences in shape are caused by perspective and sitting it differently.
Right side and back.

The base was a simple felt hat with this characteristic bell shape - modern one, of course. It was in a good condition and I didn't feel like getting rid of it just because its colour weren't to my taste anymore. Since I've found good inspirations and I firmly believe everything that can be unpicked and sewn together once again can be altered - the wine-coloured thing went under the machine to acquire a new life. Now it's black like it should be, full of unraveling layers which I love so much. The star of this new design is chiffon bit with scalloped edge and heavy beading, it's the essence of flapper fashion. The net detail, associated with this era, but not worn outside the stage, lace bit with almost art-deco design, a flower detail on the ear with longer part - all of this goes well with the Roaring Twenties aesthetics. And now the turbans got a bit forgotten >D

Bazą był prosty filcowy kapelusik o tym charakterystycznym kształcie dzwonka, współczesny rzecz jasna. Był w dobrym stanie i nie chciałam się go pozbywać tylko dlatego, że jego kolor przestał mi odpowiadać. Ponieważ rzuciły mi się w oczy dobre inspiracje i wychodzę z założenia, że przerobić da się wszystko, co da się rozpruć i zszyć na nowo - bordowy twór trafił pod maszynę, by dostać nowe życie. Teraz jest czarny jak należy, pełen podartych warstw, które tak bardzo kocham. Główną rolę gra gęsto obszyty koralikami szyfon z falistym rąbkiem, to kwintesencja mody flapperskiej. Siateczka kojarzona z tą epoką, choć nie noszona poza sceną, koronka o nieco art-deco deseniu, ozdoba na uchu z przedłużonym elementem - to też może pasować do estetyki Ryczących Dwudziestek. I teraz to turbany poszły w kąt >D

29 stycznia 2017

Finis Cretae

My stay on Crete has come to an end. And I don't miss it. Don't get me wrong - it's a lovely island with a gentle weather and friendly people, which I could recommend to everybody with extra money to spend. But such languorous places are fine for a short amount of time with intense sightseeing, not for living there longer.
Although I'm happy that thanks to Erasmus programme I could visit places unattainable for me otherwise, I'm also highly dissatisfied with academic part of this trip (but the library contents were fantastic). And very tired with social difficulties produced by everyday life in a foreign country and learning at a new place. I've hoped some of my social fears will heal thanks to this stay, yet it seems they're worse than ever. That's not how it was supposed to look like.

Mój pobyt na Krecie dobiegł końca. I nie tęsknię. Nie zrozumcie mnie źle - to urokliwa wyspa o przyjaznej aurze tak pogodowej, jak i ludzkiej, które mogłabym polecić każdemu z nadprogramowym pieniądzem na przetracenie. Ale tego typu leniwe miejsca są dobre na krótki pobyt połączony z intensywnym zwiedzaniem, nie na dłuższe mieszkanie.
Choć jestem szczęśliwa, że dzięki Erasmusowi mogłam zobaczyć zakątki, których w innym przypadku nigdy nie byłoby mi dane odwiedzić, to jestem mocno rozczarowana stroną naukową tego wyjazdu (choć zasoby biblioteki były fantastyczne). I bardzo zmęczona trudnościami społecznymi, jakie wygenerowało codzienne życie w obcym kraju i nauka w nowym miejscu. Miałam nadzieję na polepienie pewnych niedostatków mojego charakteru na tle lęków społecznych, a jest ze mną chyba gorzej niż kiedykolwiek. Nie tak to miało wyglądać.


But, the peaceful monastery of Arkadi, tiny Chromonastiri and Gallos villages, majestic Knossos, golden Minoan cemetery of Armenoi, a e s t h e t i c evening Chania, military museum with pink walls and tanks, leg-killing trips outside the town, monumental walls of Fortezza, dense labyrinth of narrow streets with ruined houses, stocky palm trees at the seaside, drinking under the lighthouse - and my first and last experience with Rethymno: the closeness to the Sea reeking of fish and seaweed - these I will hold dear in my heart. I will remember dearly even Mordor-like long and hot walk to a lighthouse in Chania, snow-covered mountain tops and ugly Heraklion.

Ale tchnący spokojem klasztor Arkadi, maleńkie wioski Chromonastiri i Gallos, majestatyczne Knossos, złociste minojskie cmentarzysko w Armenoi, e s t e t y k ę wieczornej Chanii, różowe muzeum wojskowe z czołgami, urywające całkiem dosłownie nogi z dupy wycieczki na górzyste zadupia, monumentalne mury Fortezzy, gęstą plątaninę ciasnych uliczek z odrapanymi budynkami, korpulentne palmy na wybrzeżu, picie na latarni morskiej - i moje pierwsze i ostatnie doświadczenie z Rethymno, czyli bliskość cuchnącego rybą i glonem Morza - będę trzymać ciepło w serduszku. Będę w nim trzymać nawet długą i gorącą jak do Mordoru drogę na latarnię morską w Chanii, ośnieżone szczyty gór i brzydki Heraklion.



Velvet dress - thrift store (Betty Barclay) aksamitna sukienka vintage
Body chain - Stradivarius aksamitna sukienka w stylu retro princeska
Studded belt - thrift store pasek ćwiekowany z ćwiekami gotycki
Metal belt - thrift store gypsy turkish belt
Pomegranate earrings - repurposed keychains from Rethymno kolczyki granaty srebrne
Fake septum - Lokaah gotycka stylizacja w stylu goth gothic
Nose chain - anklet from Chania jak ubrać się w stylu gotyckim
Afghan bracelets - Allegro how to dress goth
Studded bracelets - Lokaah aksamitna gotycka sukienka
Silver bangles - H&M sukienka Wednesday Addams
Net gloves - Klimatyczne siateczkowe mitenki wiązane z siateczki
Lace shawl - thrift store koronkowa chusta z frędzlami ludowa
Laced boots - H&M sznurowane kozaki do kolan wiązane


In this last entry from Crete I'd like to show you my favourite snaps of places which didn't get to have an entry of their own, despite being more or less breathtaking. First - Gallos village!

W tej ostatniej notce z Krety chciałam pokazać moje ulubione ujęcia z miejsc, które nie doczekały się swojego własnego wpisu, mimo mojego mniejszego lub większego zachwytu. Pierwsze - wieś Gallos!




...road from Gallos to Armenoi...

...droga z Gallos do Armenoi...



...and Armenoi necropolis. It's a Late Minoan cemetery from 1500 BCE, situated on a hill's gentle slope, overgrown with twisted oak trees. The vaults aren't imposing - they are tiny, walls are bare, and all found items (with interesting Minoan coffins, called larnaxes, among them) are in museums - but one can go inside. And could I say 'no' to going into the crypt? >D

...i nekropolia w Armenoi. To późnominojskie cmentarzysko z 1500 p.n.e., położone na łagodnym zboczu wzgórza, porośnięte powykręcanymi dębami. Grobowce nie są imponujące - są niewielkie, ich ściany są gołe, a wszystkie artefakty (łącznie z ciekawymi minojskimi trumnami, zwanymi larnaksami) stoją w muzeach - ale można do nich wchodzić. A czy mogłabym się oprzeć wejściu do krypty? >D



Villa Clodio in Chromonastiri. At first it used to be Venetian summer residence, then house of an Ottoman dignitary, now - a military museum. Pink one >D

Villa Clodio w Chromonastiri. Początkowo wenecka rezydencja letnia, potem siedziba osmańskiego dygnitarza, ostatecznie - muzeum militarne. Różowe >D


Chromonastiri village itself, with tiny graveyard in the mountains.

Sama wieś Chromonastiri, z maleńkim górskim cmentarzykiem.




Heraklion trying to convince you it's pretty, or at least of intriguing kind of beauty...

Heraklion próbujący przekonać was, że jest ładny, a przynajmniej intrygującej urody...



...and the true face of Heraklion.

...i Heraklionu oblicze prawdziwe.


Enjoy pollution! >D



I wear this necklace in every possible way except for a proper(?) normal one.

Noszę ten naszyjnik w każdy możliwy sposób poza właściwym(?) normalnym.

22 stycznia 2017

Waters devouring men

It is said we know less about the ocean floor than we do about the surface of the Moon. The links between these two are marvellous, by the way. Our satellite was likely to be created from Earth's rocky debris flown into space when Earth collided with a Mars-sized body. Our planet got one more thing from this impact - vast areas that couldn't build up this lost material once again and can't rise above a certain level: oceans. For pagan folk, and especially Wiccans, this correlation between waters and the Moon is even more obvious, as both are elements of the goddess and feminity in general.
Since I've mentioned heathenry - no sex is universal for aquatic gods around the world. I'd say roughly half of them are male and half are female; on the top of this some mythologies see a pair of Sea deities, where one of them embodies its destructive force and the other one is benevolent (and it's not that obvious which gender gets which domain). But it's not the gods that interest me the most in the Sea myths. What I love the most about them are the Sea monsters, elements of the primordial chaos - some of them earlier used to be the gods themselves...

Powiada się, że o dnie oceanicznym wiemy mniej niż o powierzchni Księżyca. Powiązania między tymi dwoma tworami są przewspaniałe, tak nawiasem mówiąc. Nasz satelita prawdopodobnie powstał z materiału skalnego Ziemi wyrzuconego w kosmos przy zderzeniu tejże z obiektem wielkości Marsa. Ziemia dostała w wyniku tego zderzenia jeszcze jedną pamiątkę - olbrzymie powierzchnie, którym nie udało się zabliźnić i nie mogą się wydźwignąć ponad pewien poziom: oceany. Dla ludzi zainteresowanych pogaństwem, a zwłaszcza Wiccą, korelacja między wodami a Księżycem jest jeszcze bardziej oczywista, jako elementy bogini i kobiecości w ogóle.
Skoro już napomknęłam o pogaństwie - nie uniwersalizmu w płci bogów wód. Strzelałabym, że rozkładają się po równo; ponadto niektóre mitologie przewidują dla Mórz parę bóstw, z których jedno uosabia jego destrukcyjny charakter, a drugie obfitość pożywienia (i to też nie jest takie oczywiste, która dziedzina komu przypada). Nie bogowie wszakże interesują mnie najbardziej w mitach morskich. Tym, co mnie najbardziej w nich ciekawi są potwory Mórz, elementy pierwotnego chaosu - które w niektórych przypadkach same były wcześniej bogami...


The mythical monsters of the deep are usually depicted as dragons or Sea serpents. To be honest, the difference between mythical serpent and dragon is minimal; if a language had both of these words, then they were used interchangeably... If a serpent was giant and had wings, then it was enough to call it a dragon. Or it could have been giant snake with legs and no wings - it's the most common type, in fact. Fiery breath is virtually nonexistent in myths. It's a big difference from the flying and hiding in the cavern lizard king we know, but I assure you - mythical serpent-dragons didn't use their wings, they all were very chthonic in their character and occupied waters. Or they might have not, because they could have felt like causing chaos. It depends >D
What I wanted to say is that great serpents/dragons lived in every Sea in the world. Like Rainbow Serpent, an androgynous creator of the world for Aborigines, who manifests as a rainbow and who created Australian landscape by slithering. Like Greek Scylla and Charybdis, the former being a dragon with six serpentine necks preying on sailors, and the latter being a giant maw just under the surface of the water, dragging everything to the bottom of the Sea in a whirlpool. Like Nordic Jörmungand, so colossal it encircles whole Earth with its body and has its teeth sunken in its own tail. Like Vritra, who have held all the waters of the world captive causing drought, as the ancient Hindus have written in Vedas. There are water dragons of the Japanese, of both Northern and Southern Native Americans, of the Maori, of the Finnish, of the Koreans, there is a benevolent pair of cosmogonic water serpents in the Voodoo pantheon...
And there is my beloved Sumerian Tiamat, whose name means 'Sea', the one true mother of dragons, the primordial abyss of saline waters and the chaos before the creation of light. She inspired ancient Israelites to have well-known multiheaded Leviathan, whose flesh Yahveh promised to feed to the righteous at the end of times; the Hittites to have sly Illuyanka, the only dragon who actually managed to defeat his enemy - the storm god - and took his eye and heart; the Canaanite peopless to have seven-headed Lotan, the servant of the Sea god Yam; and Medieval Jews to have Rahab, whose name in Biblical Hebrew was used to describe Egypt. You have no idea how much this last one does me good >D

Mityczne potwory głębin najczęściej są smokami lub wężami morskimi. Tak naprawdę różnica między mitycznym wężem a smokiem jest nieznaczna; jeśli istniały w języku dwa osobne określenia, to najczęściej były używane wymiennie... W praktyce wystarczało, aby wąż był ogromny i miał skrzydła, by mógł być nazywany smokiem. Albo mógł być ogromny, mieć łapy, a skrzydeł nie - to właściwie najpopularniejszy typ. Zianie ogniem praktycznie nie występuje w mitach. Duża to różnica względem znanego nam jaszczurczego króla przestworzy kryjącego się w jaskiniach, ale zaprawdę powiadam wam - mityczne wężosmoki nie robiły użytku ze skrzydeł, tylko miały charakter wybitnie chtoniczny i siedziały na dupie w wodzie. Albo nie siedziały, bo siały chaos. Zależy >D
W każdym razie ważne jest to, że wielkie węże/smoki żyły w każdym Morzu świata. Jak Tęczowy Wąż, androgyniczny twórca świata Aborygenów, który manifestuje się jako tęcza i którego ruchy ciała wyrzeźbiły krajobraz Australii. Jak greckie Skylla i Charybda, gdzie ta pierwsza jest smokiem o sześciu wężowych szyjach czyhająca na żeglarzy, a druga olbrzymią paszczą tuż pod powierzchnią wody, wciągającą wszystko na dno Morza niczym wir. Jak nordycki Jörmungand, tak kolosalny, że opasuje ziemię dookoła zatopiwszy zęby w swoim ogonie. Jak Wrytra, który skradł wszystkie wody świata powodując suszę, jako starożytni Hindusi zapisali w Wedach. Są wężowe smoki Japończyków, Indian obu Ameryk, Maorysów, Finów, Koreańczyków, jest kosmogoniczna para przychylnych ludziom wodnych węży w panteonie voodoo...
I jest moja najukochańsza sumeryjska Tiamat, której imię znaczy "Morze", jedyna słuszna matka smoków, pierwotna otchłań słonych wód i chaos przed powstaniem światła. Jej postać zainspirowała Hebrajczyków do posiadania dobrze znanego wielogłowego Lewiatana (twój najlepszy sąsiad!~ Rozwala mnie to za każdym razem.), którego mięsem Jahwe obiecał nakarmić ludzi prawych na koniec czasów; Hetytów do cwanego Illujanki, który jako jedyny smok zdołał pokonać swojego adwersarza, boga burz, i zabrał mu oko i serce; ludy Syro-Palestyny do siedmiogłowego Lotana, sługi boga Morza Jama; i średniowiecznych Żydów do Rahaba, którego mianem w czasach biblijnych Izraelici określali Egipt. Nie macie pojęcia, jak mi to ostatnie robi dobrze >D


I have a lot of sympathy towards patrons of powerful waters, although I'm a non-believer. My relationship with spirituality is a complicated one - I don't believe because I can't, but I'd love to be capable of it. Then again, I've managed to calm angry waves twice, when in a fit of fancy I've poured red wine onto them while yelling 'for Tiamat!'...

W moim serduszku jest wiele sympatii dla opiekunów potężnych wód, choć jestem niewierzącą osobą. Właściwie moja relacja z religijnością jest skomplikowana - nie wierzę, bo nie potrafię, choć bardzo chciałabym umieć. A jednak zdołałam dwukrotnie uspokoić zagniewane fale, gdy w przypływie fantazji ulałam na nie czerwone wino krzycząc "dla Tiamat!"...




Crop top - thrift store, altered by me (Cameo Rose)stroje w stylu strega fashion inspiracje
Ripped top - thrift store, altered by me (Atmosphere) stroje w stylu nu goth inspiracje
Ripped dress - thrift store, altered by me (KappAhl) strega fashion co to
Maxi tulle skirt - thrift store strega fashion jak się ubrać
Long shrug - thrift store gotka strój
Shredded shrug - thrift store, altered by me gotycki strój w stylu goth gothic
Knitted shrug - handmade polska gotka
Skeleton hands necklace - H&M goci w polsce
Lace gloves - Bibeloty jak ubierają się goci
Studded bracelets - Lokaah styl goth gothic polska
Pearl bracelet - Chinese market moda gótica
Bangles - H&M estilo gótico
Labradorite ring - Lokaah orientalny pierścionek z labradorytem
Laced boots - H&M wiązane kozaki do kolan H&M


I think I've stressed enough how important place is the Sea for me?

Chyba dałam dostatecznie do zrozumienia, jak bardzo ważnym miejscem jest dla mnie Morze?










Nerdy inscriptions again! This time it's not wonky Latin, but IDDQD, the legendary godmode cheat code from Doom, written in font from the game. No matter how you'd look at it, this entry is about monsters and gods, isn't it...?~ >D

Nerdowskie napisy powracają! Tym razem to nie łamana łacina, a IDDQD, legendarny kod na nieśmiertelność z Dooma, zapisany czcionką z gry. Jakby na to nie spojrzeć, ten wpis jest o potworach i bogach, czyż nie...?~ >D

15 stycznia 2017

Aren't you a little ray of pitch black

My folder with music tells me several months ago I had my 10th anniversary of being a goth. Go me! I actually had been preparing for this entry - only to miss the exact date in the end, because I remembered it wrong. Go me [2]. Screw it anyways, writing about Knossos was way better.
So I can say goth as a subculture, with its visuals and music, is a subject of my conscious interest for 10 years. That's not even half of my life, but would lie if I said my earlier years didn't bear any signs of attraction to the 'darker side'. I was fascinated by dark romanticism already as a child, everything mysterious and unrevealed was giving me thrills. Elaborate historical gowns trimmed with lace were my eye-candy, and sophisticated villains with complicated past - soul-candy. But I would also lie if I said that I was natural born goth - no. And I'm afraid anyone, who'd make such statement, would be trying too hard. Nobody can be born goth, as the Gothic peoples assimilated themselves centuries ago and have no direct descendants, no matter how one looks at it >D

Mój folder z muzyką podpowiada mi, że kilka miesięcy temu stuknęła mi 10 rocznica bycia gotem. Yay! Skądinąd przygotowywałam się do tego wiekopomnego postu - a skończyło się tak, że dokładną datę i tak przegapiłam, bo źle ją zapamiętałam. Yay [2]. Zresztą mniejsza o nią, pisanie o Knossos było lepsze.
Tak więc mogę powiedzieć, że gotykiem w znaczeniu subkulturowym, to jest muzyką i stroną wizualną subkultury, świadomie interesuję się od 10 lat. To nawet nie połowa mojego życia, ale skłamałabym twierdząc, że lata wcześniejsze nie nosiły znamion pociągu do mroczniejszych klimatów. Już jako dzieciaka fascynował mnie mroczny romantyzm i to, co tajemnicze i nieodkryte. Stare suknie obszyte koronkami były dla mnie ucztą dla oczu, a wyrafinowane czarne charaktery z zagmatwaną przeszłością - ucztą dla serduszka. Jednak skłamałabym także twierdząc, że gotem się urodziłam - nie. I każdy, z czyich ust padłaby taka deklaracja, chyba ciut za bardzo starałby się coś udowodnić. Nikt nie może być urodzonym gotem, bo plemiona Gotów zasymilowały się stulecia temu i nie mają swoich bezpośrednich potomków, jakkolwiek by na to nie patrzeć >D


These 10 years led me into many regions of the subculture. I started as a tradgoth orthodox, who listened only to oldschool and threw disdain on everything else. Including electronic music, which is funny, since synthpop and new wave are very similar to gothic music and always been my favourite genres. But you know, overzealousness of a neophyte is a thing that exists... Additionally, in my first years of getting in touch with the subculture, browsing photos of other goths convinced me that only flowing, lacy, wide-sleeved romantigoth clothes are acceptable as Truly Gothic. I've been wearing such things back then, but didn't feel good in them. It was more a disguise for me and to make things worse, I've been taking it way too seriously. Yep, kids are dumb >D
Nowadays I don't have a problem with neither music, nor fashion, nor with trying to play to the others; I follow only myself and my feelings. I know a laid-back approach is necessary, and in order for something to be pleasurable it has to be played with. Electronica made a comeback into my life, because it shaped me greatly - and if it brought another genres with itself.... well. I have problems with listening to guitar music now >D I know it's wrong to limit my fashion inspirations when my interests are diverse. I love the 80s and they will always remain dearest to me, but what would I do without Edwardian era, without 20s flapper fashion, without old Near East, without shapeless layers of frills? What I like the most about goth is its diversity and lack of strict principles - I try to enjoy the best of it, a loose subculture is a good subculture. Why bother with labels, then? It's easy - I'm a claustrophile and it means I feel good in narrow spaces <3

Te 10 lat zaprowadziło mnie w różne rejony subkultury. Wystartowałam z pozycji tradgotyckiego ortodoksa, co to słucha wyłącznie oldschoolu i rzuca pogardą na wszystko inne. Łącznie z elektroniką, co w sumie jest dość zabawne biorąc pod uwagę to, jak synthpop i new wave lat są podobne do gotyku i jak od zawsze były moim preferowanym gatunkiem. Ale wiecie, nadgorliwość neofity jest zasadą, która istnieje... Do tego w pierwszych latach poznawania subkultury oglądanie zdjęć innych gotów wzbudziło we mnie przekonanie, że tylko powiewne, koronkowe firankowe ciuchy o szerokich rękawach są Prawdziwie Gotyckie. Nosiłam wtedy takie rzeczy, lecz nie czułam się w nich dobrze. Z perspektywy czasu widzę, że to było to dla mnie przebranie, na domiar złego traktowane przeze mnie zbyt poważnie. Dzieci są głupie, tak >D
Nie mam już problemu ani z muzyką, ani z modą, ani z przypodobywaniem się innym; podążam już tylko za sobą i swoimi odczuciami. Wiem, że potrzeba trochę dystansu, a żeby coś sprawiało przyjemność, to trzeba się tym bawić. Elektronika wróciła do łask, bo mnie ukształtowała - a że moje horyzonty się przy okazji poszerzyły o kilka innych gatunków... cóż. Teraz mam wręcz problemy ze słuchaniem gitarowej muzyki >D Wiem, że w modzie nie mogę się ograniczać w inspiracjach, jeśli moje zainteresowania są zróżnicowane. Wielbię lata 80 i zawsze pozostaną mi najbliższe, ale co zrobiłabym bez epoki edwardiańskiej, bez mody lat 20 XX wieku, bez dawnego Bliskiego Wschodu, bez bezkształtnych falbaniastych warstw? W gotyku lubię najbardziej jego różnorodność i brak sztywnych zasad - staram się z tego czerpać, luźna subkultura to dobra subkultura. Po co mi wobec tego taka szufladka? To proste - jestem klaustrofilem, a to znaczy, że czuję się dobrze w ciasnych miejscach <3




Shrug with pompoms - thrift store wiedźmowy strój w stylu strega fashion inspiracje
Shirt with bishop sleeves - thrift store (River Island) gotycka koszula szerokie rękawy
Tunic with lace hem - thrift store gotycki strój w stylu goth gothic
Dress with vertical stripes - thrift store strój w stylu dark mori kei inspiracje
Skirt with horizontal stripes - thrift store (Atmosphere) moda gótica estilo gótico
Longest skirt - thrift store strega fashion outfit
Necklace with blades and nails - surIndustrialle postapo style necklace postapocalyptic
Beaded belt - thrift store pasek z koralikami
Henna gloves - Restyle strój gotycki
Laced boots - H&M gotyckie wiązane kozaki H&M
Cloche hat - handmade retro kapelusz lata 20


When wandering on one of main shopping streets in Rethymno I pass by a remains of a small mosque, one of Kara Mussa Pasha to be exact, since there are four former mosques in this town. The building's site is closed with a padlock, but it's also surrounded by a very short fence...~ And short fences, lack of surveillance cameras and lack of 'private property do not enter' signs always look like a challenge to me, since everything which is not forbidden is permitted. So I said 'witness me!', pulled up tons of skirts and investigated this tiny space at least semi-legally. As of yet, the police doesn't look for me >D

Przy spacerowaniu jedną z głównych ulic handlowych w Rethymno mijam resztki małego meczetu, Kara Musa Paszy dokładniej mówiąc, bo byłe meczety są w tym mieście cztery. Teren budowli jest zamknięty na kłódkę, ale jest też ogrodzony bardzo niskim płotkiem...~ A niskie płotki, brak kamer i tabliczek z napisem "teren prywatny nje wchodzicz" zawsze traktuję jako wyzwanie, zgodnie z zasadą, że co nie jest zabronione, jest dozwolone. Tako "witness me!" rzekłam, podkasałam tony kiecek i zbadałam skwerek co najmniej półlegalnie. Póki co policja mnie nie szuka >D







Gods, how I love wide bishop sleeves. And beads. And sequins. And fingerless gloves. And 20s cloche hats. You have no idea.

Bogowie, jak ja wielbię szerokie rękawy zebrane w mankietach. I koraliki. I cekiny. I rękawiczki bez palców. I kloszowe kapelusiki w stylu lat 20. Nie macie pojęcia.