19 października 2014

Black feathers, black roses, black tulle - threefold [ENG]

Polska wersja tego posta do przeczytania tutaj.

Since my nose, throat and head teamed together in order to have me killed, no outfit post for today (neither there will be one in the last week of October... but I'll keep silent about it for now~). Today I will make a post about something I rarely blog about, and, to be honest, prefer not to - namely a clothing review. Why do I don't like writing them? There are several reasons. First - as you know, undisputable majority of my clothes come from charity shops, and I don't see any sense in writing a review about a garment that had been worn by, like, 10 people before me and that has little to no chance to be found by someone else in their local thrift store. Second - I'm not sponsored, so I don't have to write reviews in turn for free items. Third, and probably the main - I can't write postive reviews. I believe it's customary to make products well. And if something is made well and looks well, than it's a completely normal thing for me. Is meeting the norms so rare it really needs mentioning...?
But it looks completely different when I see a chance to spit some venom~ Especially when the reviewed thing cost me more than 3$ >D I invite you to read a review about headdresses bought in distant China (and one local). To tell the truth, only one of them deserves spitting venom, but I decided to make a collective review for this one, another bought together with it, and one to counterbalance it.

Headband with roses and pearls from Ciciwork

If you were surprised I bought a blue headband - haha, no >D It was the only colourway I found in the web, because this headband is no longer available in the shop. I like its asymmetry, but when I wear it I can't help but think it deserves thicker hair than mine (reason 576926 for buying a wig).
What I love about it - the pearls are made of glass. I abhor acryllic ones because they are too lightweight and I always buy necklaces made of glass ones. I have to admit, finding them in something bought in the virtual store was really a lucky lottery. I rearranged the chains a bit, though, because they didn't look quite right at first.

Like for counterbalancing, the golden medallion hidden beneath petals of the last rose sadly is made of plastic, not metal. Luckily I don't mind it - I have no need for the medallion to be visible. Although I'd swear it was more exposed on the stock photos - another person could be disappointed. The faceted black drop hung on the border of the medallion luckily is just like the pearls - made of glass.

And another side - the bowtie is not that shiny in reality, it's a flash from the lamp. The headband is covered with nice to touch pitch-black velveteen material and it doesn't even collect lint.
The big stain of glue is NOT something that was here from the beginning. It held a small velvet bowtie in vertical position, there was one on both sides of the headband. On the inside. What were they for? Were they meant to go into my ears and keep the headband on my head? Or to prevent abrasions behind my ears? Whatever their purpose was - they were hella uncomfortable, so I got rid of them.

And if I wanted to be particularly nitpicky - when you take a look into the biggest, middle rose, you will see a funny green cage holding central petals. I'm quite short, but I hope I'm tall enough to avoid anyone staring at the green thingy on the top on my head.

Tricorne hat 'Lady in black' from Surface Spell

It had everything I love. Tricornes remind me of the Prussian army in 18th century (of course, it wasn't the only one army that wore them, but), the fanciness of this model is like the hats used long ago by women as a part of riding habits; there are long rooster feathers, guipure lace, long chunk of tulle hanging behind and, poorly visible here, a dragon charm with maroon droplet. I had to have it.
...and the only thing I regret is that I didn't take photos of it right after unpacking. I admit, first thing I did was making several angry circles around my room while thinking about the correction plan, and the second was immediately implementing it. So the photos below show the hat after several alterations. But I'll gladly write about everything that was wrong with it.

As you can see - no dragon. Not that I removed it - no, it was lacking since the beginning. Given my love for dragons, it's unforgivable (and so what the identical pendants are easy to be found at low price). Nevertheless, the hat is beautiful and decadently elegant. It doesn't change the fact, though, it's for the big part thanks to me...

Here's a good view at this specific shape. It wasn't like this when the postman brought me the package. For sure there is also my fault in this, since I chose the cheapest shipping, but still... The brim, instead of being slightly turned upwards and three-cornered, was many-cornered and turned into all sorts of directions. This was the main cause of my dramatic reaction, because I had thought the beginning of my friendship with the hat is also an ending. Luckily, the producers were seemingly more clever and probably had in mind situations like this may happen - the edge of the brim isn't stiffened by easily breaking plastic, like in most hats (which often breaks my heart in the thrift stores), but by soft wire, which had caused the brim to be easily formed back into desired shape.
Another blow was the shape of the crown, which hadn't had visible edges, but it was soft... I own too many felt hats to not to know what to do when they lose shape, though. And I had a pot with the same circumference as the crown.

The lace is different than on stock photo, but it's still pretty (I'd say it's even prettier) and I like how its longer bit rests on the brim. It gives a nonchalant air to it, instead of perfectionist, which is so alien to me.

There are four roses, two grey and two black ones. They can be attached by a pin or a hairclip, which gives many possibilities how to use them, not only on the hat itself. The feathers hae only the hairclip.

I'm so glad the amount of tulle is just right. It's soft, thick and formed into a graceful bowtie, which also can be deattached and it will probably adorn my top hat many times.

The feathers are just pure love, but maybe I'm not objective, because I love feather decorations and I always wanted to have such. Two kinds were used, fluffy marabou and fancy rooster ones, two feathers from each kind, but you won't find a free space between them, everything looks like it should. I couldn't catch it on the photo, but the rooster feathers have a slight dark green hue.

...and now we're back to being nitpicky. The rose clips are easily visible. I won't count it as a flaw, because attaching them in a different way would probably hide them.

If you think the beadwork is pretty - why, thank you, I did it myself. Originally there was a most hideous, awfully plastic, transparent 'gem', the one meant for sewing onto clothes so it had two holes. Pure tragedy. But as its glue held the feathers together, there was no other way for me than reinforce the feathers after I deattached the gem. The most solid way to do it is always sewing, and since I also wanted to hide the glue, I used my beloved black pearls and beads.

And this is what made me angry as hell and still does. This photo explains why the crown lost shape. It's not reinforced by tape from the inside, what can you see here is a velvet tape lightly sewn by me. I understand lolita fashion is meant only to be worn to the meet-ups organised of course on sunny days, so there's no need to be afraid of the rain which would destroy the shape of the hat. But this was just so beyond, none of my felt hats, even a mini top hat from H&M, wasn't lacking the tape. The glue stain is left after I moved the clip, because it was skewed. Not to mention several hot glue threads - normally I would ignore them, but after so many blows even I had to count them as flaws...

To sum up - Taobao is for people who don't mind slight imperfections, and for those who like DIY and any chance to alter someting sparks a fire of creative force in their eyes and hands. For those, who expect perfection - buing from China will be a loss of money, time and nerves, because from time to time there is a huge gap between stock photo and actual product. But now came the time to present something that proved me why artists are artists and why Chinese or my handmade stuff is always cheaper.

Fascinator with lace, feathers and rose from veil.pl

I admire Absentia's creations (and looks) for a quite long time already. I'm impressed how different aesthetics she moves through, how she can make very simple and very dramatic accesories, yet every single one of them is flawless. After looking at previous tricorne you can probably guess why this headdress won my heart - of course long feathers and completely impractical, but oh how eye-cathing, mass of long tulle. The descriptions will be short here, since I really can't write positive reviews, and everone can see what's on the photos.

I have to admit, I love how do I look like with such a big, fluffy ball on top of my head. Two types of lace were used for covering the base of the fascinator. And it's not like everything I wear has to have beads (but it could).

The rose is made of satin, organza and lace petals and I wouldn't be surprised, if it were Absentia's own creation, too.

Stiff lace application, like the ones often used for making gothic chokers.

Three rooster feathers; the natural blue colour of their underneath side is also visible in some places on the outside.

Sign of authenticity >D There is no glue peeking from beneath the clips, they are attached very firmly, straight and flat, so they aren't visible when the fascinator is worn. The underneath of the base is covered with satin, and the trimming is sewn by hand with nearly invisible stitches. It's amazing.

...I had to >D It always makes me laugh when I see reviewers finding unnecessary threads in the most invisible places of the garment and they're like "I didn't pay so much for this!". Then what do they expect, receiving in the same package a special pair of scissors with brand name, so whey could cut the threads? I left the above ones like they were and the fact they are still there doesn't lessen my delight at all.

The veil is made from 9 bits of tulle with varying lengths, the longest ones reach to my knees, the rest is shorter. Two types of tulle were used - one thicker and heavier, but soft, and the second more delicate and pliable. The tulle bits are cut unevenly and have jagged lower edge, which was probably meant to give an air of a romantic ghostly widow, but for me it's the weakest part of the fascinator, because it reminds me of cheap Halloween costumes. But I'm not sure whether cutting it straight won't turn out worse, so I'm leaving it as it is.

Czarne pióra, czarne róże, czarny tiul - trzykrotnie [PL]

English version of this post can be found here.

Jako że mój nos, gardło i głowa zawarły niecny sojusz mający na celu zabicie mnie, dzisiaj nie będzie noteczki ze stylówą (nie będzie jej także za dwa tygodnie... ale o tym póki co ani słowa~). Dzisiejszy post będzie poświęcony czemuś, co rzadko pojawia się na tym blogu i czego, między Morzem a prawdą, wolę unikać - mianowicie recenzja ubraniowa. Czemu aż tak nie lubię ich robić? Powodów jest kilka. Pierwszy jest taki, że bezdyskusyjna większość moich ubrań pochodzi z lumpeksów - nie widzę sensu w pisaniu recenzji czegoś, co przede mną nosiło 10 innych osób, a szanse, by ktoś natrafił na tę samą rzecz w swoim lokalnym szmateksie, są znikome. Po drugie, nie współpracuję z żadnym sklepem i nie jestem zobligowana do odstawiania lojalki w zamian za darmowe itemki. Trzecim powodem zaś, i chyba najważniejszym, jest to, że nie potrafię pisać pochlebnych recenzji. Uważam, że wszystkie rzeczy powinny być wykonywane poprawnie. I jeśli coś jest wykonane dobrze i wygląda dobrze, to dla mnie to jest standard - a o normalnym stanie rzeczy nie warto przecież wspominać.
Zupełnie inaczej jednak sprawy się mają, gdy mam szansę trochę potryskać jadem~ A już zwłaszcza w tych przypadkach, gdy recenzowany produkt kosztował więcej niż 10 złotych >D Zapraszam tedy do recenzji ozdób do głowy wprost z odległych Chin (oraz jednej lokalnej). Co prawda tylko jedna z nich zasługuje na tryskanie jadem, ale postanowiłam zrobić kolektywną recenzję dla niej, dla innej kupionej razem z nią, oraz z czymś dla przeciwwagi.

Opaska z różami i perełkami od Ciciwork

Jeśli kogoś zaskoczyło, że kupiłam sobie niebieską opaskę - haha, nic z tego >D Zdjęcie niebieskiej wersji było jedynym, jakie udało mi się znaleźć w internecie, gdyż opaska nie jest już dostępna w sklepie. Podoba mi się jej asymetryczność, choć ilekroć ją zakładam nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wymaga dużo gęstszych włosów niż moje mysie strąki (powód nr 576926 do zaopatrzenia się w peruki). Co mnie absolutnie kupiło - perełki są szklane. Nie znoszę akrylowych, gdyż są za lekkie na mój gust i zawsze kupuję naszyjniki ze szklanych. Muszę przyznać, że ich obecność w opasce kupionej przez internet była dużym szczęściem. Zaczepienia samych łańcuszków jednak nieznacznie zmieniłam, gdyż nie układały się tak, jak powinny.

Jakby dla przeciwwagi dobra złoty medalion ukryty pod ostatnią różą jest niestety plastikowy, nie metalowy. Na szczęście nie przeszkadza mi to - nie zależy mi na tym, by ten element był bardzo widoczny. Choć przysięgłabym, że na zdjęciach sklepowych był bardziej wyeksponowany - ktoś inny mógłby poczuć się zawiedziony. Fasetowana czarna kropelka zawieszona na ramce medalionu jest szczęśliwie taka jak perełki - szklana.

I druga strona - prążkowana kokardka tak naprawdę nie jest tak świecąca, to flesz. Opaska jest obleczona kruczoczarnym welurowym materiałem; sądząc po jego specyficznych brzegach, to przyklejona szeroka taśma-aksamitka. Ale mniejsza o to - jest milusia w dotyku i nawet nie zbiera kłaczków.
Ta plama kleju, która zapewne wyrwała westchnięcie grozy z piersi lolit, NIE jest fabryczna, można przestać się hiperwentylować >D W tym miejscu - jak i po drugiej stronie opaski - była przyklejona mała welurowa kokardka ułożona pionowo. Tak, od spodu. Czy miały za zadanie przytrzymywać opaskę w uchu? Czy zapobiegać obtarciom za nim? Jakakolwiek była ich funkcja - były dla mnie niewygodne i pozbyłam się ich.

A gdybym chciała bardzo się czepiać, to mam takiego oto babola - przy zapuszczeniu żurawia w największą, centralną różę, ukazuje się taki oto urokliwy koszyczek z zielonego plastiku przytrzymujący wewnętrzne płatki. Jestem trochę nikczemnego wzrostu, ale mam nadzieję, że jestem jednak na tyle wysoka, by nikt nie mógł z łatwością dojrzeć zielonej maniany na czubku mojej głowy.

Trójrożny kapelusz "Lady in black" od Surface Spell

Tutaj było wszystko, co kocham. Trikorny kojarzą mi się z XVIII-wieczną armią pruską (choć oczywiście nie ona jedyna takie nosiła, ale), fikuśność tego modelu jest jak nakrycia głowy używane onegdaj przez kobiety do jazdy konnej; są długie kogucie pióra, gipiurowa koronka, wiszący z tyłu długi tiul, i, słabo tutaj widoczna, srebrna zawieszka w kształcie smoka z bordowym kryształkiem. Musiałam go dostać w swoje ręce.
...i żałuję, że nie zrobiłam jego zdjęcia zaraz po przyjściu. Przyznam szczerze, moim pierwszym odruchem było zatoczenie w złości kilku kółeczek po pokoju knując plan poprawek, a kolejnym przysiadnięcie nad kapeluszem i natychmiastowe wdrożenie tegoż. Także poniższe zdjęcia przedstawiają stan po rzuceniu frustracją, nie pierwotny. Ale bardzo chętnie opiszę, co było z nim nie tak.

Jak widać - smoka brak. Bynajmniej nie dlatego, że go odczepiłam, a dlatego, że fabrycznie było go brak. Co, biorąc pod uwagę moją miłość do smoków, jest rzeczą niewybaczalną (i co z tego, że zawieszki o identycznym kształcie jest łatwo znaleźć za niską cenę). Niemniej kapelusz przepiękny i bardzo dekadencko-elegancki. Co wcale nie zmienia faktu, że w niemałej mierze zawdzięcza to mi...

Tutaj dobrze widać ten charakterystyczny kształt. Wcale nie był taki, gdy listonosz mi go przyniósł. Być może to była też po części moja wina, gdyż wybrałam najtańszą formę przesyłki, ale niestety, pewnych rzeczy na samą przesyłkę zrzucić się nie da. Rondko zamiast być lekko wywinięte i trójrożne, było wielorożne i powyginane w różne strony. To właśnie głównie ono było powodem mojej dramatycznej reakcji, bo myślałam, że początek pobytu kapelusika u mnie jest jednocześnie jego końcem. Na całe szczęście Chińczycy byli sprytniejsi i chyba przewidzieli takie sytuacje - brzeg rondka nie jest usztywniony łatwo łamiącym się plastikiem, jak większość kapeluszy (przez co nierzadko serce mi pęka w lumpeksach), a miękkim drucikiem, dzięki czemu mogłam go uformować do pożądanego kształtu.
Kolejnym ciosem był kształt główki, która zamiast mieć wyraźne brzegi, była jakaś taka rozmemłana... Na szczęście posiadam dostatecznie dużo filcowych kapeluszy by wiedzieć, jakie kroki należy podjąć, gdy się odkształcają. I na szczęście miałam też idealnie przystający rozmiarem do obwodu główki garnek do mleka.

Gipiurowa tasiemka jest inna niż na zdjęciu sklepowym, ale nadal jest bardzo ładna (jeśli nie ładniejsza) i podoba mi się to, że jej kawałek spoczywa na rondku. To daje efekt takiej nonszalanckiej elegancji, nie tej perfekcjonistycznej, która jest mi odległa.

Różyczki są cztery, dwie szare i dwie czarne. Można je przyczepiać na agrafkę bądź spinkę-krokodylka, co daje spore możliwości kombinowania z nimi poza kapeluszem. Piórka są przyczepiane na samą spinkę.

Producent, przy wszystkich swoich cięciach kosztów, nie poskąpił na szczęście na tiulu, którego jest dużo, jest gruby, mięciutki i od nowości uformowany w zgrabną kokardę. Nie jest na stałe przyczepiony do kapelusika, można go odczepiać i pewnie kilka razy wyląduje przy moim cylindrze.

Pióra też są fantastyczne. Być może nie jestem obiektywna, bo kocham dekoracje z piór i zawsze chciałam takie mieć, ale popatrzcie tylko na te puchate pióra marabuta i finezyjne kogucie. Użyte zostały tylko dwa piórka z obu rodzajów, ale mimo to nie widać żadnych prześwitów i całość dekoracji wygląda jak należy. Nie udało mi się tego uchwycić na zdjęciu, ale pióra koguta opalizują jak należy lekkim butelkowozielonym połyskiem.

...i wracamy do wieszania psów. Zacznę z cienkiej rury - widać krokodylki przy różach. Zapewne przestałoby być je widać, gdybym przypięła je w inną stronę, toteż nie będę się czepiać. Chociaż przypięcie ich w inną stronę pewnie popsułoby mi zamysł estetyczny >D

Jeśli sądzicie, że ta ozdoba z czarnych perełek i koralików jest ładna - dziękuję za ciepłe myśli, wyszyłam ją sama. W tym miejscu znajdował się ordynarny, najbardziej plastikowy z możliwych, przezroczysty "kamyk" - i to do tego taki do naszywania na ubrania, więc miał dwie dziurki. Coś tragicznego. Jako że jednak utrzymywał swoim klejem w ryzach pióra pod spodem, po oderwaniu go nie było innej rady, jak zastąpić go czymś solidnym. Najsolidniejsze zawsze jest przeszycie, a że chciałam dodatkowo ukryć resztki kleju - padło na moje ukochane perełki i koraliki.

I tutaj mam ochotę ciskać gromy na głowy producentów. To zdjęcie tłumaczy, dlaczego główka się odkształciła. Nie była mianowicie usztywniona taśmą od wewnątrz. To, co widać tutaj, to moje prowizoryczne usztywnienie aksamitką, która tak czy owak potrzebuje więcej ściegów, bo nie będzie spełniać należycie swojej funkcji. Ja rozumiem, że moda lolicia jest przeznaczona do noszenia tylko na meety, które rzecz jasna odbywają się w ciepłe dni, więc nie ma potrzeby bać się deszczu, który odkształciłby kapelusik. NO ALE BEZ PRZESADY. To jest dla mnie szczyt prowizorki i żaden z moich filcowych kapeluszy do tej pory nie był pozbawiony taśmy, nawet minicylinderek z H&M. Ślad kleju został po tym, jak przesunęłam spinkę, gdyż była przymocowana krzywo. Że już nie wspomnę o kilku ciągnących się klejowych nitkach, które oplatały spód, gdy odpakowałam kapelusz. Normalnie zignorowałabym je, ale przy tylu wcześniejszych ciosach nawet dla mnie były one jak wątpliwa wisienka na wątpliwym torcie...

Podsumowując - Taobao jest dla tych ludzi, którym nie przeszkadzają pewne niedociągnięcia, a także dla tych, którzy lubią DIY i do niedoskonałości podchodzą z ogniem szału twórczego w oczach. Dla tych, którzy lubią, gdy ich rzeczy są w każdym calu perfekcyjne i nie lubią dłubać - zamawianie z Chin będzie stratą pieniędzy, czasu i ostatecznie nerwów, bo można się naciąć dużo bardziej niż ja. Za to teraz nadszedł czas na coś, co bardzo dobitnie udowodniło mi, że faktycznie jest ogromna przepaść między chińskimi i moimi własnymi, okupionymi potem i krwią, tworami, a dziełami artystki.

Fascynator z koronką, piórami i różą od veil.pl

Ten fascynator został ode mnie odkupiony z drugiej ręki, nie bezpośrednio ze sklepu, a był stworzony na potrzeby pokazu na warszawskim Dark Market 2014. Dzieła (a także urodę) Absentii podziwiam już od dłuższego czasu. Zachwyca mnie to, w jak różnych i odległych od siebie stylistykach potrafi się poruszać, potrafi robić ozdoby całkiem skromne i codzienne oraz bardzo dramatyczne, a każda jedna z nich jest bardzo wysmakowana i spójna. Chyba po powyższym trikornie można się domyślić, co urzekło mnie w tym nakryciu głowy - oczywiście pióra i kompletnie niepraktyczna, ale jakże efektowna, masa długiego tiulu. Tutaj opisy będą krótkie, bo - jak wspomniałam - nie umiem pisać pochlebnych recenzji, a przecież co jest a zdjęciach każdy widzi. A odczucia estetyczne to jeszcze inna, subiektywna kwestia.

Muszę przyznać, że podobam się sobie z tak dużą puchatą kulą na czubku głowy. Do przykrycia bazy fascynatora zostały użyte dwa rodzaje koronki. I to wcale nie jest tak, że wszystko, co noszę, musi mieć koraliki (ale to preferowany stan).

Róża jest wykonana z płatków satynowych, organzowych i koronkowych i wcale nie zdziwiłoby mnie, gdyby i ją Absentia wykonała w całości ręcznie.

Sztywna gipiurowa aplikacja, jakich często używa się do robienia gotyckich kolii.

Trzy kogucie pióra, naturalnie zabarwione od spodu na piękny niebieski kolor, który w niektórych miejscach lekko przebija także i na wierzch.

Gwarancja autentyczności >D Spod spinek nie wystaje nawet najmniejszy ślad kleju, są przymocowane równolegle i idealnie płasko, dzięki czemu nie widać ich przy noszeniu. Spód fascynatora jest satynowy, a lamówka, co mnie zachwyca, została przyszyta ręcznie bardzo drobnym, niemal niewidocznym, ściegiem. Tiul zaś jest przytwierdzony tak tajemniczo, że nie udało mi się odkryć, gdzie jest jego początek i co go maskuje.

...musiałam >D Zawsze mnie bawi, gdy recenzenci doszukują się pojedynczych nieobciętych nitek w niewidocznych miejscach i opatrują to komentarzem "nie po to płacę tyle pieniędzy, by sterczały nitki". Wobec tego czego spodziewają się za "tyle pieniędzy", dołączenia pozłacanych nożyczek z wygrawerowaną nazwą firmy, przeznaczonych specjalnie do obcinania nitek? Ja powyższych nie obcinałam i fakt, że tam są, wcale nie zmniejsza mojego zachwytu. A mogę jeszcze wspomnieć, że na najbardziej spodniej warstwie tiulu był przyklejony zbłąkany "kosmyk" piórka, nawet go widać na poprzednim zdjęciu nad "P" z mojego logo >D Podejrzewam, że nikt go nie zauważył aż do teraz. Oto jaki jest sens szukania w recenzjach dziury w całym...

Woal jest uszyty z 9 kawałków tiulu różnej długości, najdłuższe sięgają mi aż do kolan, reszta sięga jakoś do tyłka, ramion i za łopatki. Zostały w nim wykorzystane dwa rodzaje tiulu - jeden grubszy i cięższy, choć miękki i drugi o cieńszych splotach, za to bardziej sprężysty. Kawałki tiulu są pocięte krzywo i postrzępione na dole, co zapewne miało dawać efekt romantycznej zjawy wdowy, ale dla mnie to zdecydowanie najsłabszy punkt całości, gdyż nieznośnie kojarzy mi się z tanimi kostiumami na Halloween. Z drugiej strony nie wiem, czy wyrównanie go nie zepsuje czegoś w estetyce fascynatora - więc póki co zostanie jak jest.

nRelate All Pages